Większość konsumentów jest zachwycona, gdy cena ropy przekracza 100 dolarów za baryłkę. Jednak rzeczywistość gospodarcza jest bardziej złożona i długoterminowa.

Dzieje się tak, ponieważ sama zawartość beczki nie nadaje się do bezpośredniego użytku. W wyniku procesu frakcjonowania, powstają substancje chemiczne wykorzystywane do produkcji ponad 6000 produktów codziennego użytku.

Do przedmiotów codziennego użytku pozyskanych z ropy naftowej zaliczają się między innymi tkaniny i barwniki do ubrań, urządzenia elektroniczne, panele podłogowe oraz leki regulujące nasze organizmy.

Niektóre z tych produktów można zastąpić alternatywami niebędącymi produktami naftowymi. Może to jednak spowodować ogromny wzrost cen.

Proces przetwarzania baryłki ropy naftowej – w skócie – polega na tym, że zbiorniki wysokotemperaturowe (zwane „kolumnami”) umożliwiają „frakcjonowanie” płynów na produkty o mniejszej i większej gęstości.

Doświadczenie to można porównać do gotowania sosu pomidorowego do makaronu, gdzie szef kuchni używa precyzyjnej temperatury, aby odparować wodę (produkt o mniejszej gęstości) i skoncentrować substancje chemiczne, które sprawiają, że sosik jest smaczny.

Podział na sekwencje

W przeciwieństwie do setek substancji chemicznych zawartych w skromnym pomidorze, dziesiątki tysięcy pojedynczych substancji chemicznych zawartych w beczce ropy naftowej oznaczają, że konieczne jest ustawienie kolejno od pięciu do dziesięciu kolumn frakcjonujących, aby każda dawała produkt o większej precyzji niż poprzednia. Większość konsumentów zna zapewne produkty z pierwszych kilku kolumn, w których gaz ziemny jest najmniej gęstym (czyli „najlżejszym”) produktem, który zazwyczaj zasila wspomnianą „kuchenkę”.

Następnym produktem pod względem gęstości jest benzyna, która stanowi około połowę objętości tradycyjnej baryłki ropy naftowej. Przy wykorzystaniu dodatkowego ciepła i kosztów cięższe produkty można rozdzielić na naftę („paliwo lotnicze”), a przy jeszcze większym cieple – na olej napędowy, który stanowi około jednej czwartej przeciętnej baryłki.

Oddzielenie pozostałych produktów wymaga ekstremalnie wysokich temperatur. W rezultacie powstają substancje chemiczne wykorzystywane między innymi do produkcji nowoczesnych dróg, gumy, tkanin syntetycznych, tworzyw sztucznych i kosmetyków.

Nie wszystkie oleje są takie same

Ostatnie komplikacje wynikają z procesów geologicznych, które same w sobie „produkują” ropę naftową.

Przez miliony lat wysokie ciśnienie i temperatura powodują rozkład i upłynnienie (lub „gotowanie”) dużych ilości martwych roślin i zwierząt, często głęboko pod ziemią.

Tak jak rośliny, zwierzęta i geologia każdego biomu są unikalne, tak samo unikalna jest ropa naftowa powstająca pod ziemią. Oznacza to, że jednej baryłki ropy nie można po prostu wymienić na inną i wykorzystać w opisanych powyżej kolumnach rafineryjnych. Ustabilizowanie pracy kolumn zajmuje miesiące i jest w dużym stopniu uzależnione od rodzaju i właściwości ropy na wlocie.

Co istotne, czas, jaki upływa od wyprodukowania jednej baryłki ropy do momentu, gdy jej skład chemiczny trafi w ręce chętnego klienta, wynosi zazwyczaj od jednego do trzech miesięcy, w zależności od złożoności produktu konsumenckiego.

Ceny benzyny mogą odczuć wpływ zmian w ciągu kilku tygodni, natomiast w przypadku tworzyw sztucznych (np. pojemników do przechowywania żywności) wykazanie wpływu może zająć kilka kwartałów.

Zobacz, jakie produkty powstają przy rafinacji ropy naftowej:

• tworzywa sztuczne, w tym PVC
• oleje silnikowe
• smary
• farby
• lakiery
• rozpuszczalniki
• włókna syntetyczne
• detergenty
• kosmetyki, w tym szminki oraz nawilżacze
• asfalt
• pestycydy
• środki przeciwbólowe, w tym aspiryna oraz ibuprofen
• antybiotyki
• guma syntetyczna
• alkohole
• „zupki chińskie”
• guma do żucia