„Przysięgam Tobie, Adolfie Hitlerze, jako Führerowi i kanclerzowi Rzeszy Niemieckiej, wierność i odwagę. Przysięgam Tobie i przywódcom, których mi wyznaczysz, absolutną wierność aż do śmierci. Tak mi dopomóż Bóg”.

Tak brzmiała rota przysięgi rekrutów SS, niezwykłej nawet jak na niemieckie standardy, oddziałów wykolejeńców, rasistów, sadystów i fanatycznych wyznawców Adolfa Hitlera.

Oficerowie i żołnierze SS składali Hitlerowi przysięgę wierności, obiecując „absolutną wierność”; dewizą SS było „Meine Ehre Heisst Treue”  (Mój honor to lojalność). Ta krwawa przysięga była wyryta na ich sztyletach i klamrach pasów.

Kolejną cechą wyróżniającą SS był jej skład rasowy. Himmler wyobrażał sobie SS nie tylko jako elitarną siłę militarną, ale także ucieleśnienie czystości rasowej.

Rozkazał, aby wszyscy rekruci zostali poddani surowym wymaganiom fizycznym, a przed przyjęciem poddani „badaniu genealogicznemu”, które miało udowodnić ich czystość rasową.

Na przykład kandydaci do Leibstandarte (Gwardii Przybocznej), osobistego pułku ochroniarzy Hitlera, musieli mieć od 23 do 35 lat, 180 cm wzrostu, być niemieckiej krwi i nie mieć przeszłości kryminalnej oraz być abstynentami.

Wymagania rasowe dla oficerów SS były jeszcze bardziej rygorystyczne. W latach 30. XX wieku kandydaci na oficerów musieli przedstawić poświadczone dowody pochodzenia aryjskiego, sięgające lat 50. XVIII wieku.

W piątkowy poranek, 9 listopada 1923 r., w Feldherrnhalle doszło do konfrontacji między Bawarską Policją Państwową a zwolennikami Adolfa Hitlera. Partia nazistowska podjęła próbę szturmu na Bawarskie Ministerstwo Obrony.

Był to punkt kulminacyjny nieudanego zamachu stanu nazistów, mającego na celu przejęcie władzy w Bawarii, powszechnie znanego jako pucz monachijski. W strzelaninie zginęło czterech policjantów i szesnastu demonstrantów.

Wielu innych zostało rannych, w tym Hermann Göring. Jeden z nazistowskich sztandarów ze swastyką został zbryzgany krwią, a flaga ta stała się później słynną Blutfahne  (Sztandarem Krwi) ruchu nazistowskiego.

Po dojściu nazistów do władzy w 1933 roku Hitler przekształcił Feldherrnhalle w pomnik upamiętniający nazistów poległych podczas nieudanego puczu. Po wschodniej stronie, naprzeciwko miejsca masakry, ustawiono pomnik poległych żołnierzy SA.

Ten pomnik, zwany Mahnmal der Bewegung, został zaprojektowany przez Paula Ludwiga Troosta. Była to prostokątna konstrukcja z listą imion męczenników. Znajdował się pod stałą strażą ceremonialną SS.

Odeonsplatz przed Feldherrnhalle służył jako plac apelowy dla SS, która często organizowała tam wiece.