Narcyzm stał się diagnozą dekady. Media społecznościowe są zalane domorosłymi doradcami, którzy załatwiają prywatne porachunki bezrefleksyjnie rzucając tym określeniem. Dziś każdy wydaje się narcyzem, a gdyby nasza wiedza ograniczała się do socjamediów, zjawisko to dotyczy wyłącznie mężczyzn. Jaka jest prawda? Przeczytajcie.

Stosowany bez umiaru termin „narcyzm” sprawia, że zaczynamy być wobec niego sceptyczni.

Ale rzeczywistość jest taka, że ​​narcyzi istnieją.

W skrajnym przypadku narcyzm jest rzadką diagnozą zdrowia psychicznego, znaną jako narcystyczne zaburzenie osobowości . Ale narcyzm opisuje również grupę cech osobowości, które wszyscy przejawiamy w różnym stopniu.

Ci z nas, którzy byli w bliskim kontakcie z kimś o wysokich cechach narcystycznych, rzadko wychodzą z tego bez szwanku. I możemy zostać z pytaniami, które nam pozostają. Na przykład, co ich takimi uczyniło?

W niedawnej metaanalizie naukowcy zebrali badania badające związek między narcyzmem a stylami przywiązania u dorosłych. Efekty dają bardzo ważną wskazówkę – zwłaszcza jeśli chodzi o potencjalne korzenie wrażliwego narcyzmu.

Rodzaje narcyzmu

Istnieją dwa główne typy narcyzmu .

Narcyzm wielkościowy to coś, co przychodzi nam na myśl jako pierwsze. Charakteryzuje się  on jawnie wielkościowym, agresywnym i dominującym stylem interpersonalnym.

Natomiast narcyzm podatny na zranienie charakteryzuje się introwersją, nadwrażliwością na krytykę i defensywną, niepewną wielkością, która maskuje kruchą samoocenę.

Osoby takie mają również tendencję do demonstrowania niezadowolenia ze związku , bardziej pobłażliwego stosunku do zdrady i częstszego stosowania psychicznej, czy też fizycznej przemocy wobec partnera .

Przywiązanie bezpieczne i niepewne

Naukowcy zajęli się stylami przywiązania , aby wyjaśnić, jak osoby o wysokim poziomie narcyzmu zachowują się w związkach.

Teoria przywiązania zakłada, że ​​wczesne doświadczenia z rodzicami, czy to biologicznymi, czy przybranymi, kształtują nasze przekonania o sobie i innych. Uważa się, że przekonania te utrzymują się w wieku dorosłym i wpływają na sposób, w jaki doświadczamy i zachowujemy w dalszym życiu.

Jeśli czuliśmy się bezpiecznie, kochani i wspierani jako dzieci, prawdopodobnie będziemy mieć pozytywny pogląd na siebie i innych. To cecha charakterystyczna bezpiecznego przywiązania, które stanowi podstawę zdrowych, stabilnych relacji w dorosłym życiu.

Ale gdy wcześniejsze doświadczenia są naznaczone zaniedbaniem, sprzecznymi wzorcami wychowania/zachowania lub niestosownymi zachowaniami, mogą one prowadzić do komplikacji w dorosłym życiu, a zwłaszcza w relacjach międzyludzkich i związkach z bliską osobą.

Przywiązanie zaabsorbowane rozwija się z negatywnego poglądu na siebie i pozytywnego poglądu na innych. Osoby z tym stylem często czują się niegodne miłości i szukają ciągłego zapewnienia w związkach; boją się odrzucenia i porzucenia.

Przywiązanie odrzucające ma swoje korzenie w pozytywnym postrzeganiu siebie, ale negatywnym postrzeganiu innych. Osoby te mają tendencję do priorytetowego traktowania niezależności ponad intymność. W rezultacie często mają trudności z tworzeniem głębokich więzi.

Lękliwe przywiązanie obejmuje negatywne poglądy zarówno wobec siebie, jak i na innych. Osoby z tym stylem zazwyczaj pragną trwałej relacji, jednocześnie się go bojąc, co prowadzi do dynamiki push- pull w związkach.

Ciekawy wzór

W metaanalizie naukowcy połączyli wyniki 33 badań obejmujących ponad 10 000 uczestników, aby zbadać, w jaki sposób narcyzm wiąże się z każdym z czterech dorosłych stylów przywiązania. Ogólnie rzecz biorąc, narcyzm był powiązany z każdym z trzech niepewnych stylów przywiązania.

Ale gdy przyjrzeliśmy się tym dwóm typom narcyzmu osobno, wyłonił się interesujący wzorzec. Narcyzm wrażliwy był stale powiązany z niepewnymi stylami przywiązania – ze skojarzeniami o umiarkowanej sile dla zaabsorbowanych i lękliwych stylów przywiązania.

Natomiast narcyzm wielkościowy nie wykazał takiego związku.

Czy to oznacza, że ​​niepewne przywiązanie do bliskiej osoby powoduje wrażliwy narcyzm? Niekoniecznie. Przeanalizowane badania były „korelacyjne”, co oznacza, że ​​badały związki, a nie przyczyny. Nie możemy więc powiedzieć, że style przywiązania powodują wrażliwy narcyzm. Aby na to odpowiedzieć, potrzebowalibyśmy długoterminowych badań śledzących ludzi w czasie.

Niemniej jednak odkrycia wskazują, że niepewny styl przywiązania – szczególnie styl przywiązania oparty na zaabsorbowaniu sobą i lęku – może być istotnym czynnikiem ryzyka rozwoju wrażliwego narcyzmu.

Oczywiście, nie każdy z niepewnym stylem przywiązania ma wysoki poziom wrażliwego narcyzmu. Jednak u niektórych wrażliwy narcyzm może pojawić się jako obronna strategia radzenia sobie, która pojawia się, gdy wczesne przywiązania charakteryzowały się niespójnością, zaniedbaniem lub nadużyciem.

Leczenie ran z dzieciństwa

Doświadczenia z przeszłości, przenoszone na często nieświadomych tego partnerów, którzy doświadczają przeniesienia negatywnych emocji z przeszłości na siebie, mają tendencję do bycia dość spójnymi przez całe życie danej osoby , jednak zmiana jest możliwa.

Terapie takie, jak terapia schematów i terapia skoncentrowana na emocjach mogą pomóc narcyzom wyleczyć rany i zbudować bezpieczniejsze wzorce relacji. Podejścia te mogą być szczególnie pomocne dla osób o wysokim poziomie wrażliwego narcyzmu.

Nie trzeba szukać daleko, żeby zobaczyć, ile kosztuje przymykanie oczu na pewne sprawy, bo w pewnym momencie każdy z nas staje się ofiarą.