Superman był pierwszym superbohaterem kultury popularnej. Zadebiutował w pierwszym numerze komiksu Action Comics, który ukazał się w czerwcu 1938 roku. Z biegiem czasu postać ta otrzymała wiele pseudonimów: „Człowiek ze Stali”, „Człowiek Jutra” i „Wielki Niebieski Skaut”. Jednak podczas debiutu w spustoszonej przez Wielki Kryzys Ameryce Supermana poznaliśmy jako „Mistrza Uciśnionych”.
Stworzony przez synów żydowskich imigrantów, scenarzystę Jerry’ego Siegela i rysownika Joe Shustera, Superman jest przykładem spełnienia marzeń młodzieńczego mężczyzny jako wszechmocnego siłacza, który dzięki nadludzkiej mocy naprawia wszelkie krzywdy.
Jednak mało kto pamięta, że pierwotna wersja Supermana była niedoskonała.
Opowiadanie Siegela „The Reign of the Superman” opublikowane w fanzinie z 1933 roku, z ilustracjami Shustera, przedstawiało lekkomyślnego naukowca, którego pycha zostaje ukarana, gdy tworzy telepatycznego „supermana” poprzez eksperymenty na włóczędze wyrwanym z biedy. Podobnie jak w „Frankensteinie” Mary Shelley , twórca zostaje zgładzony przez swoje dzieło.
Siegel i Shuster odnieśli pewien sukces, sprzedając swoje historie wydawnictwu National Allied Publications, prekursorowi DC Comics. W tamtym czasie komiksy były głównie zbiorami komiksów prasowych – „śmiesznych” – sklejanych ze sobą w celu tworzenia bardziej przenośnych antologii. Przedstawiały one przygody takich postaci jak Popeye i Mała Sierotka Annie.
Zainspirowani bohaterskimi opowieściami o bohaterskich czynach awanturników z gatunku pulp fiction, takimi jak „Zorro” Johnstona McCulleya (1919) i powieść science fiction Philipa Wyliego „Gladiator” z 1930 roku , Siegel i Shuster rozwinęli swoją postać Supermana: uczynili superbohaterem, dodali pelerynę oraz logo „S”.
Nie mogąc sprzedać swojego superbohatera gazetom, ostatecznie sprzedali prawa do Supermana wydawnictwu DC Comics, gdzie Superman odniósł ogromny sukces. W ciągu roku ukazał się komiks dystrybuowany w prasie, oraz spin-off przedstawiający pierwszego superbohatera i posiadający własny, ekskluzywny tytuł.
Oprócz szerokiej sprzedaży gadżetów, w 1940 roku powstał program radiowy, a następnie serial animowany w 1941 roku, a w 1948 roku serial aktorski.
W tym wczesnym przykładzie historii występującej na wielu platformach medialnych , atrakcyjność Supermana wynikała z jego fantastycznych aspektów, gdy walczył z szalonymi naukowcami, geniuszami i gigantycznymi dinozaurami.
Jednak w pierwszych numerach wrogowie Supermana byli wyraźnie bardziej przyziemni i odzwierciedlali obawy widzów dotkniętych skutkami Wielkiego Kryzysu.
W jednym z pierwszych opowiadań, „Wojna w Santa Monte” , Superman konfrontuje się ze skorumpowanym lobbystą z Waszyngtonu, Alexem Greerem, który przekupuje chciwego senatora. Okazuje się, że Greer reprezentuje handlarza bronią, który czerpie zyski, manipulując obiema stronami w wojnie za granicą.
W późniejszej opowieści, Superman Battles Death Underground , nasz bohater rzuca wyzwanie właścicielowi niebezpiecznej kopalni, który oszczędza na środkach bezpieczeństwa.
W 1932 roku ojciec Siegela, krawiec, zmarł po próbie napadu na rodzinny sklep – nic więc dziwnego, że Superman miał niską tolerancję dla przestępczości i jej przyczyn.
W opowiadaniu „Superman w slumsach” ze stycznia 1939 roku, komentarz społeczny jest wyraźny. Kiedy nastolatek Frankie Marello zostaje skazany na poprawczak, Superman przyznaje, że wpływ środowiska społecznego chłopca jest znaczący:
To te slumsy, wasze kiepskie warunki życia – gdyby tylko istniał jakiś sposób, aby temu zaradzić!
Jego rozwiązaniem jest zburzenie zniszczonych budynków, zmuszając władze do zastąpienia ich nowoczesnymi, tanimi apartamentami na wynajem. W tworzeniu nowych konstrukcji, Superman jest ekstremalną wersją Nowego Ładu prezydenta Franklina D. Roosevelta .
W przedmowie do „Superman: The Action Comics Archives Volume 2” z 1998 roku , były redaktor DC Comics, Paul Kupperberg, komentuje, że jest to Superman „który walczył (głównie) z facetami w garniturach, którzy chcieli oszukać zwykłych ludzi”. Forma walki jest interesująca, ponieważ ten Superman nie ma czasu na subtelności ani na należyty proces, dręcząc każdego, kto stanie mu na drodze.
Mężczyzna przyłapany na biciu żony zostaje rzucony na ścianę i ostrzeżony, że to nie koniec. Skorumpowany lobbysta wisi na kablach energetycznych, dopóki nie wyjawi, dla kogo pracuje. Każdy policjant, który próbuje przeszkodzić Supermanowi w dążeniu do sprawiedliwości, jest zbywany z irytacją.
Dzięki występom w radiu i kinie, Superman złagodniał. W kulturze popularnej obawy związane z kryzysem i niesprawiedliwością społeczną przerodziły się w działania mające na celu budowanie ogólnokrajowego konsensusu, gdy Stany Zjednoczone na początku lat 40. XX wieku przystąpiły do drugiej wjny światowej.
Po wojnie zdarzały się sporadyczne powroty do bardziej radykalnych interpretacji Supermana, ale ogólnie rzecz biorąc dominowała czysta, fantastyczna wizja postaci w wydaniu Big Blue Boy Scout.
Nowy film o Supermanie zdaje się podtrzymywać ten wizerunek. W zwiastunie Superman grany przez aktora Davida Corensweta mierzy się z różnymi superzłoczyńcami i niszczycielskim Kaiju (potworem wielkości wieżowca przypominającym Godzillę) – choć pojawiają się sugestie, że za tym wszystkim stoi skorumpowany przemysłowiec Lex Luthor.
Jak na ironię, to właśnie na kartach komiksów pojawiła się bardziej postępowa, bojowa reprezentacja Supermana. W 2024 roku DC odświeżyło swoich znanych superbohaterów, wprowadzając nowe, bardziej mroczne uniwersum „Absolute” .
Komiks „Absolute Superman” Jasona Aarona i Rafaela (2024) podkreśla status postaci jako odizolowanego imigranta z klasy robotniczej ze skazanej na zagładę planety Krypton. To młody, mniej doświadczony Superman, który łatwo wpada w gniew.
Być może – przynajmniej w komiksach – Mistrz Uciśnionych w końcu powrócił.