Parentyfikacja to takie zjawisko, w którym dziecko przejmuje role rodzica, i musi opiekować się dosłownie i emocjonalnie dorosłym, zamiast samemu być zaopiekowanym.

Zwykle samo podejmuje się tej roli, z lęku, że rodzicowi coś się stanie/coś sobie zrobi, ale też dlatego, że nagradzające jest poczucie zadowalania dorosłego.

Bywa też, że to rodzice wyznaczają jedno dziecko, które przejmuje ich obowiązki, podczas gdy pozostałe dzieci są traktowane inaczej. Od tego jednego dziecka oczekują rezygnacji ze swojego życia, żeby im było lepiej. I często im się udaje…

W Kopciuszku dzieje właśnie taka historia – zła macocha (jak wiemy, w bajkach jest to to samo, co zła matka) dwie córki hołubi, rozpieszcza i usiłuje wydać za mąż za księcia, podczas gdy Kopciuszek zostaje oddelegowany do szorowania garów.

I tu robi się strasznie…

Bo Kopciuszek nie doznaje olśnienia, że został wykorzystany. Nie zaczyna się buntować. Nie walczy o zmianę swojej sytuacji. Nie idzie do prawnika i nie żąda alimentów.

Nieee…

Kopciuszek zostaje magicznie nagrodzony przez los za to, że pokornie szoruje te gary i podłogi, ma dobre serduszko, poświęca się dla wszystkich dookoła i że akceptuje swój los.

Jaki jest przekaz? Czcij matkę i ojca swego, nawet gdy łamią Ci charakter, a w nielicznych wolnych chwilach oddawaj się myśleniu magicznemu o odmianie losu.

Szczerze? Zważywszy przymus powtarzania nie zdziwiłabym się, gdyby Książe okazał się skąpiradłem i też kazał jej szorować te gary…